Literatura e salvação
Atualizado: 10 de fev. de 2021

À Marília Bonna, que me incentivou a escrever este texto
Um dia desses, uma amiga comentou que adulto gosta mesmo é de gente com a terapia em dia. Eu concordei prontamente e explico: são doze anos de terapia, tendo experimentado algumas abordagens da Psicologia. A minha experiência de vida me leva a admitir que, nesse percurso, a terapia realmente me ajudou a ir além, a manter o equilíbrio, a ser mais responsável pelos meus atos e a reconhecer comportamentos e crenças que não favorecem o meu processo de crescimento.
Mas além da terapia, outros fatores têm sido fundamentais para me auxiliar a manter a saúde mental e me aprimorar enquanto ser (o que, para mim, é caminho sem volta). Costumo dizer que a literatura já me salvou de mim mesma em várias situações. Algumas obras e autores funcionaram como verdadeiros gurus, como guias e mestres que me conduziram por caminhos mais firmes, quando as coisas não estavam tão firmes em mim.
Entre os meus quinze e dezessete anos, li todos os livros da Clarice Lispector, que foi uma grande companheira de adolescência. Não esqueço quando concluí a leitura de “Um sopro de vida” (Pulsações), o último livro que a Clarice escreveu. Trata-se basicamente de um diálogo entre a escritora e Ângela Pralini, seu alter ego. As conversas entre elas são profundas, filosóficas e ficam nítidas as inquietações de quem sabe que o fim não vai demorar a chegar.
Aos dezoito anos, encontrei uma edição de “Sidarta”, do Hermann Hesse, em um sebo e levei-a para casa. Naquela época, meus pais estavam em processo de separação, eu acabara de entrar na faculdade e a cabeça era um turbilhão. Mas Hesse me deu a mão e, ao lado dele, eu tive os primeiros contatos com expressões e histórias relacionadas ao budismo (que depois estudei melhor).
Na leitura de “Sidarta”, uma das expressões mais marcantes foi “Samsara”, termo que explica o movimento cíclico da vida, repleta de nascimentos, renascimentos, prazeres, angústias, alegrias, dores e morte. Ou seja, repetições que não são fáceis de lidar. Para escapar desse ciclo (aparentemente sem fim), a única maneira é buscar a iluminação, mirar o “Nirvana” e trilhar um caminho de mais paz, menos ego. Não é fácil, nem rápido, mas o importante é caminhar, mesmo que devagar. Hesse me ensinou sobre isso e, com ele ao meu lado, eu superei um momento complicado da vida.
Na minha caminhada até aqui, outros grandes nomes me salvaram. Tolkien, Proust, Kawabata, Nietzsche (que me deu super poderes), Cortázar, García Marquez, Le Guin, Angelou, Woolf, Hemingway e vários outros. Sobre Hemingway, aliás, eu quero (e preciso) escrever um pouco mais.
“O velho e o mar” é outra obra marcante na minha caminhada. Peguei o livro emprestado na biblioteca da escola. Eu tinha treze anos e a cabeça cheia de inseguranças. No começo, a leitura não fluiu como eu imaginei. Achei o livro um pouco “arrastado” e pensei em deixá-lo de lado. Mas não gosto de abandonar livros, tento sempre ir até o final. Ainda bem que não desisti.
Senti toda a angústia do pescador Santiago, entregue ao mar, à espera do tão sonhado peixe. Ao lado dele, naquele barco, eu senti o sol quente no rosto, o calor na pele, a fome e sede sem fim. Também senti o peixe fisgar e, juntos, nós lutamos incansavelmente. Que luta! Terminei a leitura exausta, mas me sentia mais forte.
Pensar naquele peixe grande e em todos os sentimentos que o livro causou em mim, também me fez compreender melhor a dinâmica da vida e entender que muitos problemas, por maiores que pareçam, possuem uma solução. O poder de tecer e destecer está em nossas mãos. É simplesmente decidir, soltar os fios, desfazer a trama e seguir mais leve, sem emaranhados.
Os livros já me ensinaram tanto que hoje, sempre que abro um deles, sinto como se me preparasse para um ritual. E me entrego à leitura, atenta e perseverante, porque sei que, naquelas páginas, podem estar mais alguns capítulos da minha própria salvação.
*Crônica publicada originalmente pelo site Cidadão Cultura, em 19 de novembro de 2019. https://www.cidadaocultura.com.br/literatura-e-salvacao/

Nội dung được sắp xếp ổn, không quá dài nhưng vẫn đủ thông tin để tham khảo. Mình đang lưu lại một số bài liên quan đến xóc đĩa online , và bài này có vài ý khá đáng để đọc lại. Mình đánh giá cao những chỗ tác giả nhắc rằng dữ liệu cũ chỉ nên dùng để tham khảo. Mình thấy đây là một bài khá ổn để người mới dùng làm tài liệu tham khảo ban đầu.
UY88 mình cũng kiểu nghe người ta nhắc nên bấm vào xem thử cho biết thôi. Không có ngồi đọc hết nội dung đâu, chủ yếu lướt giao diện với cách họ chia phần. Thấy trang làm khá dễ theo dõi, mấy tiêu đề đặt thẳng thắn nên nhìn cái là đoán được chủ đề đang nói gì. Có đoạn giới thiệu về Études viết ngắn gọn, nói họ kết hợp sáng tạo với chức năng trong kiến trúc nên mình đọc lướt vẫn nắm ý. Mình thích kiểu cuộn xuống là từng khối nội dung tách riêng, không bị nhồi chữ, nhìn đỡ mệt mắt. Phần điều hướng cũng ổn, chuyển qua lại không bị rối, nhất là heading “Cam…
Khi đọc các bài giới thiệu nền tảng giải trí, tôi thường thích những bài viết ngắn gọn để có thể xem nhanh trên điện thoại. Bài viết này có bố cục khá dễ theo dõi khi phần nhắc đến https://tn88vn.co/ được đặt ở giữa nội dung. Điều đó giúp mạch bài trở nên tự nhiên hơn và không tạo cảm giác quảng cáo quá sớm. Nội dung tập trung vào trải nghiệm chung của người dùng với giao diện dễ sử dụng và nhiều danh mục quen thuộc như slot, game bài hay mini game. Nhìn chung cách diễn đạt khá nhẹ nhàng và dễ hiểu.
Hôm nọ mình có lướt qua một vài trang mạng và thấy nhiều người bàn tán về app 789WIN đặc biệt là về các thông tin thể thao trực tuyến. Thế là mình cũng tò mò ghé vào xem thử cách mà họ sắp xếp nội dung. Mình không đi sâu vào từng chi tiết mà chỉ dành chút thời gian để xem cách phân chia các mục và giao diện. Thực sự cảm thấy nếu các thông tin được trình bày rõ ràng, dễ hiểu thì việc đọc lướt cũng không gặp khó khăn gì. Với mình, chỉ cần nội dung gọn gàng như vậy là đủ để nắm bắt thông tin cơ bản.
Vừa mở trang chủ mmlive lên là thấy giao diện kiểu đồng bộ thật, bấm qua lại không bị lệch nhịp hay phải đoán xem nút nằm đâu. Nội dung cũng chia thành từng khối rõ ràng nên lướt nhanh vẫn nắm được ý chính, không bị ngợp chữ. Mình thích cái cách họ viết kiểu “ăn khớp” ngay từ đầu, đọc vài dòng là hiểu họ muốn hướng tới trải nghiệm liền mạch chứ không màu mè. Kéo xuống thấy các tiêu đề và box tách bạch, nhìn phát là biết phần nào là nội dung chính, phần nào chỉ là thông tin kèm theo.